قضاوت واژه اي است که هرگاه مي شنويم ، ناخداگاه ذهنمان معطوف مي شود به قاضي و دادگاه .به جرم و جنايت و خلاف کاري .ولي ديدگاه و نظرات در رابطه با اين موضوع متفاوت است چرا که بسياري از مردم دنيا کم و بيش با اين موضوع سر و کار دارند .به نظر بنده افراد در يک تقسيم بندي دوگانه قرار مي گيرند .يک دسته راديو وار حرافي مي کنند ، و دسته ي ديگر قبل از بيان عقيده ، مدت ها غرق در تفکر مي شوند ، چه بسا دسته ي اول برخي مواقع دچار مشکل شده و زبان خويش موجب بلاي خويش شده است .و اما دسته ي دوم که در مملکت ما خيلي کم و محدود هستند ، به نوعي دوست ندارند سريع قضاوت کنند و با جمع اوري اطلاعات از منابع معتبر و اندیشه در مورد موضوع ، سرانجام با رعایت احتیاط و احترام به بیان عقیده می پردازند .این موضوع قابل بسط به سایر ملل و کشورها نیز هست و این تقسیم بندی دوگانه شامل همه ی افراد کره ی خاکی خواهد بود.اکثر ما انسانها دوست داریم بر علیه فردی هجوم بیاوریم و بعد از خرابی و ویرانی تازه متوجه می شویم که خیلی سریع قضاوت کرده ایم و پشیمانی گریبان گیر خواهد بود.مشکل مملکت ما هم همین بود.چرا که ما قضاوت را سرلوحه ی تمامی کارهای خویش قرار دادیم و دریغ از اندکی تامل.مثال های متنوعی را می توان در این باره بیان کرد و من در اینجا مایلم در مورد شخص اول مملکت و یا دیگر مقامات ارشد جامعه صحبت کنم.در اغاز انقلاب و دگرگونی مقاماتی که در ایران رخ داد،بیشتر افراد نگرش مثبت در مورد بزرگان داشتند در صورتی که عده ای خیره به دوردست ها و محول کردن شرایط به زمان و گذر زمان بودند.خیلی دوست دارم نظر تک تک مردم را درباره ی نگرش ان دوره و عقاید این دوره سوال کنم تا دریابم که اشتباه نکرده ام.جوانانی به سن و سال من در بحبوحه ی قیام و سرکوبی قرار دارند و با هر جرقه ای حاضر در میدان خواهند بود.ولی چرا بزرگ ترهای ما در ان دوره سریع قضاوت کردند و فکر کردن را به ما محول کردند در صورتی که دیگر کار از کار گذشته است؟فکر نان و اب و چرخاندن خانواده و برخی دلزدگی ها و به عبارتی شاید برگرداندن دینی که خود نه بوده و نه هم اکنون هست و فقط شکلی مبهم و نقلی به دست من و تو رسیده است،بوده.به هر حال اگر قضاوت های سریع و فرمایشی از ریشه در کشور ما کنده شود و سعی شود که قبل از هر قضاوتی فکر کنیم،دیگر مجبور به تحمل سختی نخواهیم بود.
نتیجه گیری:
"ملت محترم و سلحشور ایران،لطفا قبل از بیان نظرات خود،ان را در دهان مزه مزه کرده و ساعت ها فکر کنید و تا مطمین نشده اید ان را اظهار ننمایید."             پایان...