منصور اوجی

احتياجات بشر در آب و نان و جامه و خانه خلاصه نمی‏شود ، يك اسب و يا يك كبوتر را می‏توان با سير نگهداشتن و فراهم كردن وسيله آسايش تن ، راضی نگه داشت . ولی برای جلب رضايت انسان ، عوامل روانی به همان اندازه می‏تواند موثر باشد كه عوامل جسمانی .
حكومت‏ها ممكن است از نظر تامين حوائج مادی مردم ، يكسان عمل كنند ، در عين حال از نظر جلب و تحصيل رضايت عمومی يكسان نتيجه نگيرند ، بدان جهت كه يكی حوائج روانی اجتماع را برمی‏آورد و ديگری برنمی‏آورد .
يكی از چيزهائی كه رضايت عموم بدان بستگی دارد اينست كه حكومت با چه ديده‏ای به توده مردم و به خودش نگاه می‏كند ؟ با اين چشم كه آنها برده و مملوك و خود ، مالك و صاحب اختيار است ؟ و يا با اين چشم كه آنها صاحب حقند و او خود تنها وكيل و امين و نماينده است ؟ در صورت اول هر خدمتی انجام دهد از نوع تيماری است كه مالك يك حيوان برای حيوان خويش ، انجام می‏دهد ، و در صورت دوم از نوع‏ خدمتی است كه يك امين صالح انجام می‏دهد ، اعتراف حكومت به حقوق واقعی مردم و احتراز از هر نوع عملی كه مشعر بر نفی حق حاكميت آنها باشد ، از شرايط اوليه جلب رضا و اطمينان آنان است .‏

مرد جوان :ببخشید آقا میشه بگین ساعت چنده

پیرمرد:معلومه که نه 

چرا آقا ..مگه چی ازتون کم میشه اگه به من ساعت رو بگین ؟؟

یه چیزایی کم میشه ...و اگه به تو ساعت رو بگم به ضررم میشه

ولی آقا آخه میشه به من بگین چه جوری؟؟

ببین اگه من به تو ساعت رو بگم مسلما تو از من تشکر میکنی و شاید فردا دوباره از من ساعت رو بپرسی نه؟؟

خوب ..آره امکان داره

امکانش هم هست که ما دو سه بار یا بیشتر باز هم همدیگه رو ملاقات کنیم و تو از من اسم و آدرسم رو هم بپرسی

خوب... آره این هم امکان داره

یه روزی شاید بیای خونه من و بگی داشتم از این دور ورا رد میشدم گفتم یه سری به شما بزنم و منم بهت تعارف کنم بیای تو تا یه چایی با هم بخوریم..و بعد این تعارف و ادبی که من به جا آوردم باعث بشه که تو دوباره بیای دیدن من و در اون زمانه که میگی به به چه چایی خوش طعمی و بپرسی که کی اونو درست کرده

آره ممکنه

بعدش من به تو میگم که دخترم چایی رو درست کرده و در اون زمان هست که باید دختر خوشگل و جوونم رو به تو معرفی کنم و تو هم از دختر من خوشت بیاد

لبخندی بر لب مرد جوان نشست

در این زمان هست که تو هی میخوای بیای و دختر منو ملاقات کنی و ازش میخوای باهات قرار بزاره و یا این که با هم برین سینما

مرد جوان از تجسم این موضوع باز هم لبخند زد

دختر من هم کم کم به تو علاقمند میشه و همیشه چشم انتظارته که بیای و پس از ملاقات های مکرر تو هم عاشقش میشی و ازش درخواست میکنی که باهات ازدواج کنه

مرد جوان دوباره لبخند زد

یه روزی هر دو تاتون میایین پیش من و به عشقتون اعتراف میکنین و ازمن واسه عروسیتون اجازه میخواین

اوه بله ...حتما و تبسمی بر لبانش نشست

پیرمرد با عصبانیت به مرد جوان گفت:من هیچوقت اجازه نمیدم که دختر دسته گلم با آدمی مث تو که حتی یه ساعت مچی هم نداره ازدواج کنه..میفهمی؟؟؟؟

و با عصبانیت دور شد.

 داستان فیلم:
کریس ویلتون، تنیسور جوانی است که در فقر مالی به سر می‌برد و برای داشتن زندگی بهتر، مسابقات حرفه‌ای تنیس را رها می‌کند و در یک مدرسه معتبر تنیس شهر لندن مربی می¬شود. یکی از شاگردانش تام هیویت، جوان اشراف زاده انگلیسی است. رابطه کریس و تام آن قدر صمیمی می شود که تام او را به خانواده اش معرفی می کند.  کلوئه‌ ـ خواهر تام ـ شیفته کریس می شود و رابطه‌اش را با  او بیشتر می‌کند. تام کریس را به یک مهمانی خانوادگی دعوت می‌کند.کریس در آن مهمانی، دختر زیبایی به نام نولا رایس را می¬بیند و مجذوبش می¬شود؛ اما در می‌یابد که او نامزد تام است. کلوئه به کریس پیشنهاد کار در شرکت پدرش را می دهد. کریس عاشق نولا شده است اما به خاطر موقعیت پدر کلوئه، به او نزدیک می‌ّشود. با این حال رابطه پنهانی هم با نولا آغاز می کند. پس از ازدواج کریس و کلوئه، نامزدی تام با کریس به‌هم می‌خورد و تام با دختری به نام هدر ازدواج می¬کند.نولا هم از لندن می‌رود و رابطه کریس با او قطع می‌شود. کریس روز به روز در کارش در شرکت پدر کلوئه، پیشرفت می‌کند. کلوئه اصرار می‌کند که بچه¬دار شوند ولی این اتفاق نمی¬افتد. برحسب اتفاق ، کریس دوباره با نولا دیدار می کند و این بار رابطه‌اش را با نولا بیشتر می‌کند و نولا از کریس باردار می‌شود. کریس که نمی¬خواهد زندگی¬اش آسیب ببیند از نولا می‌خواهد که بچه را سقط کند اما نولا راضی نمی‌شود و می‌خواهد که کریس از کلوئة  جدا شود. کریس که زندگی موفق‌اش را در خطر می‌بیند، با نقشه‌ای حساب شده، نولا و پیرزن همسایه‌اش را می‌کشد و صحنه ای را به گونه‌ای درست می‌کند که انگار به خاطر سرقت،  آن پیرزن کشته‌شده‌است و نولا هم به صورت اتفاقی توسط سارقان به قتل رسیده است. پلیس در تحقیقات اولیه به این نتیجه می¬رسد که هر دو قتل کار یک معتاد بوده است. در همین اوضاع کلوئه می‌فهمد که بالاخره باردار شده است. پلیس برای تحقیفات تکمیلی، کریس را احضار می¬کند. و او در راه اداره پلیس جواهرات آن پیرزن را به رودخانه می‌اندازد اما حلقه ازدواج آن پیرزن به لبه نرده کنار رودخانه می‌خورد و بر می¬گردد و توی پیاده رو می¬افتد. کریس در اداره پلیس می‌فهمد که نولا پنهان از او، دفترچه خاطراتی داشته است. کریس مجبور می¬شود به رابطه پنهانی با نولا اقرار کند، اما تاکید می¬کند که قاتل نیست و از افسر پلیس خواهش می‌کند که با آبروی یک پدر بازی نکنند! یکی از دو کارآگاه پیگیر پرونده قتل نولا، در خواب می‌بیند که کریس قاتل است. صبح همکارش به او خبر می¬دهد که قاتل معتاد در همان حوالی دستگیر شده است و حلقه ازدواج پیرزن  را در جیب اش پیدا کرده اند و پرونده برای ارائه به دادگاه تکمیل شده است. در این اوضاع، فرزند کریس و کلوئه هم به دنیا می‌آید.
 
تحلیل فیلم:
هنگامی که از ناپلئون پرسیدند که آیا او ترجیح می‌دهد فرماندهان ارتش وی شجاع باشند یا زیرک، او پاسخ داد هیچکدام، من فرماندهان خوش شانس را ترجیح می‌دهم. بحث شانس و قدرت اراده بشری از جمله مباحثی است که همواره میان فلاسفه مطرح بوده‌است. کریس در ابتدای فیلم می‌گوید:”مردم از روبرو شدن با اين مطلب که بخش عمده‌اي‌ از زندگي‌شان به شانس بستگي دارد، مي ترسند. فکر اينکه چيزهاي زيادي در زندگي خارج از کنترل شما هستند، هراس آور است. در مسابقه لحظاتي هست که توپ به بالاي تور برخورد مي کند و در کسري از ثانيه، يا به جلو مي‌رود و يا برمي‌گردد با کمي خوش شانسي، به جلو مي‌رود و شما مي‌بريد و يا اين‌طور نمي‌شود و شما مي‌بازيد” امتیاز نهایی یا  Match Point امتیازی است که سرنوشت اغلب مسابقات ورزشی، به خصوص تنیس، را مشخص می‌کند. این موضوع نماد خوبی است که وودی آلن برای تقابل شانس و اراده بشر برگزیده است.

هیجده اسفند سال پنجاه و هفت چند هفته بعد از انقلاب، تظاهرات زنان تهرانی در روز جهانی زن برای برقراری حقوق مساوی و رفع تبعیض. از جمله خواسته های زنان در این روز اجباری نبودن حجاب در شرایط جدید بود که نهایتا منجر به فتوای بعضی علما از جمله آیت الله طالقانی مبنی بر اجباری نبودن حجاب شد.

مشهورترين اثر ونه گات كه در سال 1969 منتشر شد ، به سرعت فروش رفت و نظرات مخالف و موافق بسياري را برانگيخت ، بعدها فيلمي نيز بر اساس آن ساخته شد.

 کورت ونه گات در 11 نوامبر 1922 در شهر اينديانا پليس آمريكا در دوران بحران اقتصادی بدنيا آمده است،(با اصالتی آلمانی) اما در آثار خود از کودکی شاد و پر نشاطش سخن می گوید! و جزء نسل سوم مهاجران آلماني است كه در اواخر قرن نوزدهم به آمريكا مهاجرت كرده اند . در طول جنگ جهاني دوم اسير مي شود و آلماني ها او و بسياري اسيران ديگر را به درسدن مي برند ، درسدن توسط متفقين بمباران مي شود و 134000 نفر كشته مي شوند . ونه گات بعدها بر اساس خاطرات خودش رمان سلاخ خانه ي شماره 5 را مي نويسد.

 جان مایه ی اصلی آثار ونه گات،حمایت از ارزش های سنتی طبقه ی متوسط است.به کار گیری شگردهای ذهنی و فانتزی و نوستالژیک و طنز اجتماعی نیز در واقع برای حقانیت بخشیدن به همین امر است.ونه گات در اين رمان در ابتدا پايان ماجرا را از زبان خودش روايت مي كند و در ادامه با طرح شخصيت بيلي پيل گريم(پيل گريم به معناي زائر) به بيان كل ماجرا مي پردازد. بيشتر آنچه كه بر سر بيلي پيل گريم آمده به نوعي بر سر خود ونه گات هم آمد ه. بيلي پيل گريم به گفته ي ونه گات در بعد زمان چند پاره شده است ، مسافر بي اراده ي زمان است و بر گشت و گذارهاي خود تسلط ندارد . ونه گات در رمان به بيان زندگي بيلي پيل گريم مي پردازد و در خلال سفرهاي زمان او توضيح مي دهد كه چگونه سر از جنگ جهاني دوم در مي آورد ،اسير ميشود،عينك ساز مي شود ،با زني ازدواج مي كند كه هيچ كس حاضر نمي شود او را بگيرد وهمچنين بيان ميكند كه چگونه ساكنان سياره ي ترالفامادور او را مي دزدند و در آنجا با مردماني آشنا مي شود كه گذشته،حال و آينده را با هم مي بينند ، بنابراين وقتي يك تراالفامادوري به يك جنازه نگاه ميكند تنها به نظرش مي رسد كه آن شخص در آن لحظه خاص از زمان در شرايط بسيار بدي قرار دارد ، اما  در بسياري از لحظات ديگر حال و روزش بسيار هم خوب است ، همچنين در پاسخ به اين به سئوال بيلي كه چرا ترالفامادوريها او را دزديده اند جواب مي دهند :«اين سئوال بسيار زميني است ، آقاي پيل گريم چرا شما ؟ اگر اين طور باشد ، چرا ما ؟ بدين ترتيب اصلا مي توانيد چرا هر چيز ديگري؟ را نيز مورد پرسش قرار دهيد. زيرا اين لحظه صرفا وجود دارد ، همين . آيا هيچوقت يك ساس راكه در كهربا به دام افتاده باشد ، ديده ايد ؟»

  موضوعات بسياري كه ونه گات در اين رمان مطرح مي كند همراه با طنز هوشمندانه ي او تبديل به نقدي گزنده شده است كه تنها اختصاص به درسدن و يا جامعه ي آمريكا ندارد بلكه در بسياري موارد قابل تعميم به كل جامعه ي بشري نيز هست.

يلــــــدا واژه ايست سرياني که به زبان تازی تولد و ميلاد و به زبان پارسي زايش است و اين آخرين شب پاييز ، و نخستين شب زمستان يا آغاز چله بزرگ و درازترين شب سال مي باشد. ميـــــدانيم که ايرانيان پيش از آيين پاک زردشت بزرگ ، دارای کيش ميترايي بوده اند و مهر يا ميترا را خدای خورشيد و آفريدگار گيتي و هستي ميدانستند و به گمان برخي پيدايش اين آيين را از هوشنگ پادشاه پيشدادی مي دانند.

کـــــه ما را زين بهي ننگ نيست
بـــــه گيتي به از دين هوشنگ نيست
همــــه راه دادست و آيين مهر
نظــــر کردن اندر شمار سپهر

امـــا چرا اين شب يلدا ناميده شد؟

واژه يلدا به زبان پارسي به معنای زايش است که به آنچه در تاريخ و فرهنگ ها آمده، در اصل جشن پيدايش ميترا يا مهر بوده است که در دنيای آيين مسيح آن را با ميلاد حضرت عيسي برابر کردند و در سده چهارم ميلادی آن را هنگام زايش عيسی مسيح قرار دادند. برخي به اين باورند که واژه يلدا نام يکي از چاکران حضرت عيسي بوده است. چنانکه سنايي گفته:

بـه صاحب دولتي پيوند اگر نامي همي جويي
که از يک چاکری عيسي چنان معروف شد یلدا

که البته اين باور، خاستگاه يا بن مايه تاريخي ندارد، ولي آنچه آشکار است اين است که ميتراييسم وسيله لژيونهای رومي از راه آسيای کوچک «ترکيه امروز» در اروپا گسترش پيدا کرد و چند سده نيز آيين رسمي امپراتوری روم بود و مهرابه های فراواني که پرستشگاه مهريان بود در اورپا ساخته شد تا آن که کنستانتين امپراتور روم که به پدر کليسا مشهور است در آغاز سده چهارم ميلادی به طرافدارن آيين مهری را شکست و آيين مسيح را جانشين ميتراييسم کرد و براج جلوگيری از برگذاری جشن آيين مهری به اين بهانه که چون مسيحيان، عيسي را مظهر نور ميدانند، شب يلدا را که با زايش حضرت مسيح برابرشده و به نام ميلاد مسيح جشن بگيرند. کليسای روم نيز به طور رسمي بيست و پنج دسامبر را برای برگذاری جشن ميلاد مسيح پذيرفتند، مگر يک فرقه از آنان که ششم ژانويه را هنگام زايش مسيح برای خود قرار داد .

به هر حال با اين که طرافدارن آيين مهری «ميتراييسم» شکست خوردند ولي آيين مسيح نتوانست از نفوذ ميتراييسم بر کنار بماند، چنانکه باور داشتن به رستاخيز و پل صراط و استفاده از ناقوس در کليساها و نشانه صليب و غسل تعميد و آرايش درخت کاج در کريسمس که همان سرو آريايي هست و کلاه اسقف ها به نام ميترايي و همزمان ساختن جشن کريسمس با جشن يلدا در ديانت مسيح راه پيدا کرد .

زنگ زد به شوهرش، ولي نمي دانست چي بگويد.
گفت: زنگ زدم حالت را بپرسم.
گفت: چيزي شده؟
گفت: نه. همينطوري زنگ زدم حالت را بپرسم.
گفت: راستش را بگو.
پرسيد: من بدون آرايش غير قابل تحملم نه؟
گفت: شروع نکن. وقت ندارم. بيا از همكارم بپرس.
گفت: راستی همكارت الان از محل كارت زنگ زد و كارت داشت.
گفت: براي همين زنگ زدي ببيني من كجا هستم نه؟
گفت: نه بخدا. فقط زنگ زدم حالت را بپرسم.

برگرفته از کتاب "اپرای قورباقه های مرداب خوار"

برای كسی شدن، برای اسطوره شدن، برای به اوج رسیدن، برای این كه تارنماها از مرثیه لبریز شوند، باید مرد.

مرد تنها هم مرد. و ناگهان اسطوره شد.

سوگواران گناهكار دوباره انگشت اتهام به جانب یكدیگر دراز می كنند كه بگویند:

من بی گناهم. تو بودی كه دست او را نگرفتی. تو بودی كه گذاشتی تمام شود. حرام شود. و باری، آرام می گیرند و به بستر می روند.

حافظه ملی پاك پاك است. حافظه هنری هم. هیچ كس، هیچ چیز به یاد ندارد. این كه چه كرده ای مهم نیست. این كه چه نكرده ای مهم است.

دوباره یكی می رود و ما همه دسته گلهای پوسیده مان را به پایش پرتاب می كنیم.

زندگی رو میشه به موارد فراوونی تشبیه کرد،به ابرها،به جوی آب،اما من ترجیح میدم اونو به یه راه بی ابتدا و انتها مشابه بدونم،راهی که مسلما ّ رهگذرای زیادی داره اما از بین این همه عابر یه عده ای همراه ما هستند که میشه از آنها به عنوان دوست یاد کرد،حالا چه همراه همیشگی،چه موقت(نیمراه) برای تشخیص این وجه تمایز کافیه خوب به اطراف بنگریم،نه با چشم رفاقت و دوستی که چشم واقع بین رو کور کرده بلکه با دید ارزیابی و با دقت نظر.

با وجود این دقت نظر عیار همراهی دوستان مشخص میشه،دقت نظری که به زبان آوردنش مؤثر بر همدلی و همراهی است که یا در جهت تشدید رفاقت هاست و یا بر عکس؛نگریستن توأم با دقت و بازگو کردن دیده ها در اصل همان در نقش آینه فرو رفتن است در واقع دیدن و بی کم و کاست گفتن و نه دیدن و پنهان کردن ، که در اکثر مواقع این امر در روابط افراد سایه می اندازد و آنرا دچار پارادوکس می کند ؛همانا افرادی هستند که از این دیدن و پنهان کردن اطرافیان خود در عذابند و به ناچار به فکر تجدید نظر در روابط خود می افتند، آنها همواره نقد اطرافیان از خود را به چشم هدیه ای می نگرند ارزشمند،اما در مقابل افرادی که از هر گونه نقدی ولو کوچک گریزانند چه می توان کرد،شاید باید هر لحظه نگران آن بود که از دستت دلگیر نشوند.

شاید ساده لوحانه باشد که بخواهیم بدانیم عکس العمل ما در مقابل دیگرانی که از ما انتقاد می کنند چگونه است که مطمينا ً تا به حال ما تکلیفمونو در مقابل آنها میدونیم چه پذیرای نقد باشیم چه گریزان از آن ؛مسأله باقی مانده ،مسوؤلیت ما در قبال دیگران است ،آیا باید به دیدمون دقت رو تزریق کنیم برای به صدا در آوردن زنگ خطر برای اونی که جلومون نشسته یا نه شسته از هر گونه مسوؤلیت و عاری از هر نقدی نگه داریم که مترادف همون فرار از نقش آینه بودن است، فرار از شفافیت؛تو کدومو می پسندی؟ آنکه از شما می پوشاند حقایق رو؟ یا آنکه آینه وار و از روی حسن نیت بازگو می کند؟

هر روز مي بينيمشون، توي تلويزيون،از کانالهاي مختلف که هميشه ي خدا در حال اعتراضند،نمي دونم چرا همش معترضند،به هر دليل ميريزند توي خيابوناشون،مورد آخري که ديدم همين ژاپني ها بودن با اون پلاکارداي رنگارنگشون،بزرگ و کوچيک،حالا دلايل اعتراضشون چي ميتونه باشه؟-اعتراض به تشکيل مجمع کشورهاي صنعتي،جالبه به تشکيل يه مجمع معترضند،در حالي که کشورشون عضو همين مجمع ِ،مگه شماها چيزي نداريد که سرتونو باهاش گرم کنيد،مثل غم نون،مثل طرح تحول اقتصادي رئيس جمهورتون،مثل مسکن از نوع 99ساله،اجاره خونه سال به سال سوپر تصاعدي، مثل بيکاري،بيمه و مزايا، پاس کردن واحد و...مگه آدميزاد براي غير از اينها هم اعتراض ميکنه ، خوب از شايد از شکم سيريه ديگه،شايد معترضند چون داره حقي ازشون گرفته ميشه،شايد جائي به ضررشون باشه،شايد دارند پيش بيني آينده رو ميکنند.

به نظرم ميتونه براشون مفيد باشه يه چند وقتي پيش ما باشند تا متوجه بشن اصولأ اعتراض رو با چه الفي مي نويسند،ببينند که اينجا اعتراض مي کنند اما نه مثل ولايت اونا که خيلي اتو کشيده و راست راست برن و بيان و مأموراي امنيتي هم فقط وايسنو تخمه بشکنن،اينجا اعتراض ميشه اما کسي متوجه نميشه يا اگر هم کسي بفهمه يا بخوان از طريق رسانه عمومي هم کسي متوجه بشه،خيلي ريلکس انگار که بي اهميت ترين خبرو بخوان به سمع و نظر مخاطب برسونن گفته ميشه "يه مشت اراذل و اوباش ريختن جلوي يه پارک . براي نواميس مردم ايجاد مزاحمت کردن" با نشون دادن دو تا قمه وسه تا چاقو.اي قربونت برم خوب از اين ضرب المثل استفاده کردي:"دست پيش رو گرفتي پس نيافتي".

پس قاعدتأ با اين اوضاع "اعتراض"تو اين جامعه يه کلمه و مفهوم غريب تلقي ميشه ، اينجا ما دوست نداريم اعتراض کنيم،يا دوست داريم و وقتشو نداريم،يا وقتشو داريم اما حسش نيست،اگر هم حسش باشه عقلمون ميرسه که بايد جونمونو دوست داشته باشيم.بنابر اين کلمه غريب "اعتراض" تو قبرستون فرهنگ لغتمون مدفون ميشه با يه حلقه ي گل هم روش،اما به جاش يه کلمه ديگه متولد ميشه به چه خوشگلي و توپولي بنام "قانع"بودن،با فاميلي ِ تو سري خور ِ هميشه راضي.

هميشه راضي ام،هميشه راضي اي،هميشه راضي ايم،هر تصميمي برامون گرفته ميشه بهش راضي ايم هميشه ام به ضررمون بوده،هميشه ام خودمونو باهاش وفق ميديم چون ما هميشه راضي ايم هيچ اعتراضي نداريم حتي اگه بخوان هوا رو هم ازمون بگيرن باز اعتراض نميکنيم چه برسه به اين که ديگه جائي براي راه رفتن هم تو شهر پيدا نشه يا مثلأ همين تعريض بعضي خيابونا ودر عوض کاهش عرض پياده رو ها،دستي دستي داريم خودمونو به سمت مرگ راهنمائي مي کنيم،به طرف نفس هاي آخر از آلودگي اين آهن غراضه ها،حتي اگر به يه روزي ام برسيم که ديگه پياده روئي هم وجود نداشته باشه فکر نمي کنم صداي اعتراضي از ما بلند بشه،تصور کن در رو که باز ميکني بياي بيرون يه چراغ راهنمائي رانندگي جلوت ظاهر ميشه بايد صبر کني تا سبز بشه تا بتوني از خونه بري بيرون،حالا بر فرض که خط عابر پياده هم وجود داشته باشه ، خوب مسلمأ اون طرف خيابوني وجود نداره چون در اين صورت بايد پياده رويي هم وجود داشته باشه که اين فرض مسأله رو نقض ميکنه،پس نتيجه ميگيريم که به محض باز کردن درب منزل بايد منتظر تاکسي باشي در حالي که روي پله ي جلوي منزل ايستادي و حق گذاشتن پاتو توي خيابون نداري،تاکسي مياد و تو سوار ميشي،ديگه زندگي توي اتومبيلها مون جريان داره،تولد ،عشق و مرگ،همه و همه.

...و این عشقه است.نوعی پیچک که عرضه ی آنرا ندارد که بر بالای پای خودش بایستد.وجودش طفیلی و انگلی دارد،خودش را به تنه ی این چنار بلند چسبانده است،ناخن های حریصش را در تن او فرو برده و از شیره ی جان او می مکد و رشد می کند و بر گرد درخت می پیچد و بالا می رود،اما آخر چه؟چنار را خشک می کند و خودش هم ناچار می خشکد و می میرد و وقتی چنار خشکیده را از ریشه بریدند و در تنور افکندند،او هم با چنار می سوزد و خاکستر می شود.

این کدو تنبل است ، ببینید ، اینجا ، این گوشه سبز شده است ،اما تماشا کنید که تا کجا رفته است ، ببینید که تا کجاها راه برداشته است ، چه بخش وسیعی از زمین را فرا گرفته است، اصلا ً ،کدو تنبل رشدش اینجوری است، خودش را روی زمین پهن می کند، روی خاک می خزد و از همه طرف پیش می رود.

تمام عشقش همین استکه روی زمین پهن شود، تمام آرزویش این است که از این ور خود، خود را تا لب جوی برساند، از آن ور، تا آخر کرت،از آن سو،از این سو تا هر کجا جلوش را بگیرند،یا کدو تنبل دیگری راهش را سد کند، تمام تلاشش همین است که همه ی علف ها و گل ها و بوته ها را زیر بگیرد وپامال کند و هیچ بذری را در زیر دست و پای بیرحمش نگذارد که بشکفد و سبز شود و خودش پیش رود.

پیش هم می رود، اما مثل یک خلط نچشیده که لگدش کرده باشند.اصلا ً این رفتار کدو تنبل است، کدو تنبل انجوری رشد می کند...

و اما، این صنوبر،سپیدار، دار یعنی درخت، سپیدار، یعنی «سپید دار»،درخت ِ سپید.ببینید:فقط یک وجب از زمین را گرفته است،جز همین یک وجب، بر روی این زمین هیچ ندارد،اما بچه ها ،سرتان را بالا بگیرید، کلاه از سرتان نیفتد، نگاه کنید، رو به آسمان، به طرف خورشید، می بینید صنوبر تا کجا قد کشیده است؟

بوی بارون،صدای رعد و برق،بعدش هم یه رگبار پراکنده و قایم باشک خورشید با ما،اونم با دم دستی ترین چیزی که می تونه پشتش قایم بشه.

این منظره و تصویر برام مثل یه آشنای دور افتاده شده،دقیق که میشم می بینم دیگه باید چی بشه تایه بار دیگه اون آشنای دور به عیادت بیاد و اون قال و قیل بچگی یه بار دیگه تکرار بشه.

دیگه آسمون اون رحمت همیشگیش رو که بی منت به سرمون ارزونی می کرد رو بی منت نمیده ، بهار همیشه برام یادآور رگبارهای گاه و بی گاهش بود، یا توی ذهن زیبای یه کودک این نزول زیبائی و برکت،طبیعی بود و فقط این زیبائی ها بودند که در ذهنش جای داشتند ؛یا چیزی غیر از نزول همیشگی و به موقع بارون نبود وشاید تو دنیای کودکی چیزی غیر از زیبائی نمی تونست وجود داشته باشه،شاید ذهن یه کودک به اقتضای جنسش که از نفس و دم الهی است و هنوز آلوده به پستی ها و حضیض های این دنیا نشده ،تعریفی از زشتی و بدی نداره و فقط ذهنش آماده پذیرش زیبائی هاست.

دیگه بارون به ندرت میاد،زیبائی ها انگشت شمار شدن،شاید دیگه این قشنگی ها طالب نداره،شاید آلوده شدیم به این پستی ها،دیگه دل و جونمون رو این زیبائی ها راضی نمی کنه،شاید هیجان روشنائی بعد از رفتن ابرها جای خودشو به دلمشغولی های دیگه ای داده،شاید...

با شنيدن كلمه عدالت هميشه بياد اين كلام حضرت علي(ع) مي افتم كه "در جائي كه بخشش هست،عدالت وجود ندارد" اين كلام مي رسونه كه توي هر جامعه اي كه بخشش وجود داشته باشه عدالت از آن جامعه رخت بر بسته چه برسه به جامعه اي كه بخشش در آن به صورت عرف در آمده باشه،كه ميشه جشن ها و مراسم هائي كه در ايام مختلف و به مناسبت كمك به مستضعفين در كشورمون برگزار ميشود را از مصاديق همين بخشش ها دانست،در واقع اين جشن ها نمادي از بي عدالتي در جامعه را به رخ مي كشد.

با وجود عدالت هرمخلوقي كه در هستي وجود دارد(تمامي كائنات و آسمانها و زمين و...) در جاي خود قرار دارد وبا وجود بخشندگي آنها را از جاي خود خارج مي كند پس عدالت برتر از بخشندگي است.

از مؤلفه هاي اصلي عدالت بايد به توزيع عادلانه امكانات مادي و معنوي اشاره كرد،امكانات مادي شامل ثروت وامكانات معنوي شامل كسب علم و دانش و امكان برخورداري مساوي همه افراد از قدرت و اطلاعات است كه در اين صورت جنس و نژاد و مذهب ِبرتر وجود نخواهد داشت چرا كه همه انسانها از لحاظ فطرت دروني برابرند.

مطلب ديگري كه با شنيدن لغت عدالت به ذهن خطور ميكند حديث قدسي است كه مربوط به ظهور حضرت ولي عصر (عج) مي شود كه جهان بوسيله حضرتش از هر گونه زشتي و ستم پاكيزه مي شود و هيچ كس به ديگري ستم نمي كند و عدالت بر پا مي شود در نتيجه عدالت و ستم هم زمان با وجود نخواهد داشت و از بين بردن ظلم و ستم در روابط و جوامع انساني از جلوه هاي عدل است.

شايد وقتي ازم بپرسن آرزوت چيه،در جواب يه چيزائي بگم،كه يا از سر بي تفاوتي و بي حوصلگي يا از سر عجله،اما مطمئنا ً وقتي خوب فكر مي كنم مي بينم در اكثر اوقات ما در به سؤال درباره آرزوهامون به دلايلي جواب حقيقي رو نمي ديم يا اگر حداقل جوابمون حرف دلمون باشه وحقيقي،آرزوهاي ناقصي مي كنيم؛مثلا ًدر مورد خودم و هم سن و سالهاي خودم تو مقوله ي كسب علم،بجاي اينكه رسيدن به كنه علم و شناخت از دنياي اطراف آرزومون باشه رسيدن به يك مدرك آرزو شده،يا وقتي از يه بچه مي پرسي آرزوت چيه شايد در نهايت بگه من يه اتاق پر از شكلات مي خوام (كه از آرزوهاي دوران بچگي خودم بود) ولي هيچ وقت نميگه "من يه كارخونه شكلات سازي مي خوام".

كاش آرزوهامون كامل باشه،ما كه داريم آرزو مي كنيم چه بهتر كه آرزوهامون تموم نشدني باشه؛حالا كه به اين نتيجه رسيديم كه بايد آرزو كامل باشه و تموم نشدني،دست يافتني بودن اونم مطرح ميشه،واقعا ً اين مهم نيست به آرزومون برسيم يا اينكه ما فقط آرزوهايي رو تو ذهنمون مي پرورونيم و مهم نيست بهش برسيم و شايد افرادي باشند كه آرزو براشون جنبه دست نيافتني اش مهمه و آرزويي كه دست يافتني باشه ديگه براشون آرزو نيست و ارزش آرزو رو توي دست نيافتني بودنش ميدونن،اين افراد بيشتر از روي احساس آرزو مي كنن تا از سرمنطق،كه منطقي ها براي رسيدن به آرزوهاشون با هدف قرار دادن اون تمام برنامه هاشون رو در رسيدن به اون آرزو مي چينند و قبل از مرگ به آرزوشون مي رسند.

با هزار اميد به آرزومون مي رسيم اما با به واقعيت بدل شدنش اظهار پشيموني مي كنيم و متوجه ميشيم كه اصلا ًبراي اون آرزو ساخته نشديم و به كل اشتباه آرزو كرديم؛ يا شايد به آرزومون برسيم اما متوجه اين تحقق نميشيم،شايد از فرط ناچيزي و كوچكي شون باشه.

به نظرت كسي پيدا ميشه كه آرزويي نداشته باشه،اگه چنين كسي وجود داشته باشه سخت در اشتباهه و چه بهتره كه هميشه ليستي از آرزهامون رو هميشه همراهمون داشته باشيم تا اگر يه پري جلومون ظاهر شد و گفت زود،تند،سريع يه آرزو كن،كم نياريم.

باز از راه محرم غم رسید
بر زمین آسمان ماتم رسید

این هلال قد کمان دیگر است
"لیتنا کنا معک" اندر سر است

خرقه ها را بار دیگر تن کنید
آتشی در قلب این خرمن کنید

طبل و شیپور عذا را سر دهید
هفت اقلیم عطش را در دهید

ورد صوفی حا و سین و یا و نون
فاعلاتن فاعلاتن فاعلون

"حای" آن حامیم ذات کبریا
"سین" آن سرها زپیکرها جدا

"یای" آن یکتا پرست و یذکرون
"نون" آن باشد قسم بر یسترون

سینه از درد فراغت خسته است
دل به روی غیر تو او بسته است

هیچ دانی در دلم جا کردی؟
عرش حق شش گوشه برپا کردی؟

عشق بازی با تو معنا می شود
نور حق با تو هویدا می شود

اسّلام ای شاه مظلوم و غریب
اسّلام ای "آیهء امن یجیب"

اسّلام ای نور چشم مصطفي
اسّلام ای "خامس آل عبا"



کاروان آهسته ره تا کربلا
دشت خون و دشت درد و نینوا

خیمه ها در دشت خون برپا شود
صوت قرآن در فضا آوا شود

گویی آن شب آسمان خون گریه کرد
در میان خیمه ها حق مویه کرد

گویی یا حق چشم خود را بسته است
طاقت دیدن ندارد خسته است

عرش فلک و ملک حق اندر عذا
روز دیگر سر جدا , پیکر جدا

این همان میعادگاه محشر است
قتلگاه زاده ي پیغمبر است

هوا دلگیر

درها بسته

سرها در گریبان

دستها پنهان

نفس ها ابر

دلها خسته و غمگین

درختان اسکلت های بلور آجین

زمین دل مرده

سقف آسمان کوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است

صندلي كناري من نشسته بود،بعد از دو سه ايستگاه با تكون هايي كه به خودش داد تو ذهنم تداعي كرد كه مي خواد چيزي بپرسه،منتظر بودم كه جوابشو بدم ،بر گشت گفت "ببخشيد"خواستم بپرسم بابت چي،تو دلم گفتم خوب سوالتو بپرس ديگه،اونم ديد من همينطور خيره بهش هيچي نميگم ادامه داد "ببخشيد جاتونو تنگ كردم وجاي زيادي گرفتم،بعد از يه لحظه دوزاريم افتاد،گفتم خواهش مي كنم مشكلي نيست،بنده خدا داشته چه عذابي مي كشيده كه يه خرده جا بيشتر گرفته و به خيال خودش جاي منو تنگ كرده،در حالي كه من اصلا متوجه هيبت مسافر كنارم نبودم و غرق افكار خودم بودم،شايد مي ديد يه پاي من بيرونه ازم عذر خواهي كرد.

بعضي وقتا دلمون مي خواد بدون به زبون آوردن كلامي حرفمونو به طرف مقابلمون بگيم كه اغلب به جايي نمي رسه،مسافر همراه من هم از اين قاعده مستثني نبود و مجبور شد بر خلاف ميلش حرف دلشو بزنه.

اوستا  كتاب مذهبي زرتشتيان و از كهن ترين آثار ادبي و مذهبي ايرانيان است ، در زمان هخامنشيان دو نسخه رسمي از اوستا موجود بوده كه يكي را اسكندر ضمن آتش زدن كاخ هاي سلطنتي پارس سوزاند و نسخه ديگر به دست يوناني ها افتاد و آنان پس از استفاده از قسمت هاي علمي آن كه به نجوم و پزشكي و موسيقي و امثال اين ها مربوط مي شد ، آن را سوزاندند. كهن ترين قسمت اوستا گاتها است كه از خود زرتشت است ، و هنگام نيايش اهورامزدا آن را به آهنگ و آواز مي خواندند و اين قديمي ترين ميراث مدون ما ، در شعر و موسيقي است.

در زمينه اجراي موسيقي و آواز مي توان گفت كه در ايران باستان هر يك از روزهاي ماه نامي خاص داشت كه به اسامي فرشتگان بود و روز شانزدهم ماه هفتم سال  به نام (مهر) بود و دراين روز جشن بزرگي برپا مي داشتند ، كه پس از نوروز بزرگترين جشن ايرانيان بود ، اين جشن شش روز طول مي كشيد و به روز بيست و يك كه آن را (رام روز) مي ناميدند ختم مي شد. آغاز مهرگان را مهرگان عام مي گفتند و روز انجام آنرا مهرگان خاص مي ناميدند. مراسم جشن مهرگان در دوره ساسانيان كه سخت پايبند مذهب و دستورات كتاب مقدس زرتشت (اوستا) بودند به بهترين وجه و با شكوه تمام انجام مي شد. در اين دوره سرايندگان موظف بودند كه براي هر روز آهنگي نو بسازند و با سرودن شاعران در آميزند و بنوازند و بخوانند و هر يك از اين نغمه ها به نام همان روز ناميده مي شد. > مهرگان بزرگ < و > مهرگان خردك < كه نام دو لحن از موسيقي قديمي و اصيل ايراني است از يادگارهاي آن دوره است.بعيد نسيت كه "مقام مهرگاني" بعد ها به "مهرباني" تغيير نام داده باشد و اكنون لحني به نام "مهرباني" در دستگاه ماهور و همان آهنگ با مختصر تغيير حالتي به نام هاي "چهارپاره" و "چهارباغ" در ابوعطاي شور متداول است.

حكيم نظامي گنجوي در خسرو و شيرين ميان سي و يك لحن باربد ، لحن دوازدهم را "مهرگاني" نام برده است و گويد:

چو نو كردي نواي "مهرگاني"

ببردي هوش خلق از مهرباني

نظرتان درباره عشق نیچه چیست؟ همان فیلسوفی که می‌گفت: «به سراغ زنان می‌روی، تازیانه را فراموش مکن.» کسی نفهمید پشت این جمله نیچه چه حقیقت بزرگی پنهان بود و هنوز هم کسی نفهمیده است. بگذریم، «لوفون سالومه» عشق نیچه بود.

عاشق شدن یک فیلسوف احتمالاً باید مکافات داشته باشد، که داشت. نیچه هر کاری کرد که دل سالومه را به‌دست بیاورد. حالا استفاده از لفظ «خیانت» برای این دختر روس شاید بی‌انصافی باشد اما بی‌وفایی او نیچه را به مرز جنون کشاند. می‌گویند اگر سالومه به عشق نیچه پاسخ مثبت می‌داد، شاید زندگانی نیچه به شکل دیگری رقم می‌خورد. حداقل این‌که از تندی بیانش کاسته می‌شد. درد نیچه این بود که حتی از طرف دختر مورد علاقه‌اش هم فهمیده نمی‌شد. سالومه می‌گفت: «در مغز نیچه افکار تند و اندیشه‌های غریب و نامأنوس می‌لولند که برای عادی زندگی کردن خطرناکند.» پس از این پاسخ به درخواست‌های عاشقانه، نیچه در تنهایی مفرط خرد می‌شود و در پاسخ می‌نویسد: «خیالبافی‌های من به حال شما چه فرقی می‌کند؟ حتی حقیقت‌گویی‌های من برای شما اهمیتی نداشته است. دلم می‌خواهد به این فکر کنید که من دیوانه‌ای دچار سردرد هستم که از زور تنهایی به جنون مبتلا شده‌ام.» نیچه در این مسیر به جایی رسید که روزی یال اسبی پیر و تازیانه‌خورده را بغل کند، اشک بریزد و دیوانه شود. با این همه، سالومه را به‌عنوان بی‌وفایی دوست‌داشتنی باید ستایش کنیم. تنها پاسخی مثبت به عشق نیچه کافی بود تا دیگر «ابرمردی» شکل نگیرد و «چنین گفت زرتشت» نوشته نشود. دنیا بدون خیانت شاید خیلی چیزهایی را که حال دارد، دیگر نداشت.

امام جمعه شهر كرد،عبارت هاي "بابا نان داد" و "بابا آب داد" را عباراتي دانست كه"روحيه استعماري" دارند و بر اين مبنا پيشنهاد داد تا به جاي آنها از عبارات "خدا نان داد" و"خدا آب داد" در نظام تعليم و تربيت كشور استفاده شود.به گفته وي،آموزش و پرورش بايد رويكرد نويني براي يك تحول اساسي در نظام تعليم و تربيت ايجاد كند(منبع:آفتاب)

در راستاي لزوم ايجاد تحول و بازنگري در كتب درسي

                          تعليمات اجتمائي- سال سوم ابتدائي

خانواده آقاي هاشمي در كازرون زندگي مي كنند.آقاي هاشمي يك دختر و يك پسر دارد.آنها نمونه يك خانواده مهرورز و مردمي هستند.

آقاي هاشمي مرد خوبي است.او به جاي كت و شلوار،در تابستان هم كاپشن ميپوشد و براي صرفه جوئي در مصرف آب،سالي يك بار به حمام ميرود.آقاي هاشمي اهل مطالعه بوده و هر روز كتاب"احمدي نژاد معجزه هزاره سوم"را مي خواند.وقتي جوراب آقاي هاشمي سوراح ميشود آنرا خودش مي دوزد.او و ساير اعضاي خانواده در انتخابات رياست جمهوري به آقاي احمدي نژاد راي دادند.

همسر آقاي هاشمي خانه دار مي باشد.او زن بسيار نجيبي استو به اصل تعدد زوجه اعتقاد دارد.صداي خانم هاشمي تا كنون توسط هيچ نامحرمي شنيده نشده است.او بدون اجازه شوهرش از خانه بيرون نمي رود.

پسر آقاي هاشمي خيلي سر به زير است.وي به همه سلام مي كند.او در موقع حرف زدن با نا محرم به زمين يا آسمان نگاه مي كند وهمه دخترها را خواهر مي نامد.پسر آقاي هاشمي اينترنت باز نيست.او وبلاگ نمي نويسد وبه سايتهاي منحرفي مثل گوگل سر نمي زند.وي تنها به تبيان و رجانيوز و پايگاه اينترنتي رئيس جمهور مي رود.

دختر آقاي هاشمي بسيار مودب است.او مانتوي كوتاه و تنگ و بدن نما نمي پوشد و به صورت اغواگرانه در معابر ظاهر نمي شود.او دماغش را عمل نكرده و در خيابان با صداي بلند نمي خندد.او به كمپين يك ميليون امضا هم نمي پيوندد و به جاي سينما و پارك به مادرش در آشپزي كمك مي كند.وي در طبخ آبگوشت ماهر بوده و تا كنون دوست پسر نيز نداشته است.

خانواده آقاي هاشمي مي خواستند در تعطيلات تابستان مثل رئيس جمهور محبوبمان به شهرهاي مختلف كشور بروند اما آقاي هاشمي گفت با شرايطي كه كشورمان دارد بهتر است در مصرف بنزين صرفه جويي كنيم.آنها به جاي مسافرت،در خانه ماندند و به چارخونه ،سينما گلخانه،از تو مي پرسند و ساير بر نامه هاي تلويزيون آقاي ضرغامي نگاه كردند.  

اين روزا هر كي كه تو شهرمجبوره صبحهاي زود بزنه بيرون،اومدن پاييزو از همه زودتر روي پوستش حس مي كنه،خنك شده ،بفهمي نفهمي سرد سرد.همچين يه حس كرختي،يه لحظه ميآد زير پوستت و همون لحظه ميره ولي دوباره ميآد و مي ره،دوست داشتني،سرديش با يه هاهاي دهن ميره و گرم ميشي،يه حالتي كه نمي دوني حالا كه اومدي بيرون بايد لباس گرم مي پوشيدي يا نه.

با اينكه سرما رخ نموده و احساسش ميكنيم و تغيير آب و هوا هم همين رو ميگه وظاهر شهر هم كم كم داره عوض ميشه با اومدن انارهاي سرخ و ازگيل و ذغال اخته ورفت و آمد بچه مدرسه ايها با روپوشها و كيفهاي از همه رنگشون،اما هنوز خيلي مونده به اون خيابونا و پياده روهاي پر از برگ كه هر كاري كني بالاخره قلب يه برگ زير ميمونه،هنوز برگا دل خوش كنان بالاي درختان.بهتره بگم هنوز بوي پاييز نيومده. يه جورايي چند وقته كه ديگه اون بوي پاييز نميآد، شايدم ما ديگه حسي برامون نمونده،از اون هواهاي پاييزي، از اون هواها كه خودت حال و هواشو ميدوني.حسامون كويري شده،برهوت برهوت.

حسب حال نيست،روايتي مستند است از يكي از هزاران رفته و برگشته از دفاع و جنگ،اگر نه ما كه نبوديم ببينيم.

خودش مي گفت يا شايد گله مي كرد كه اين رسمش نيست،بايد جاي دوربيناتونو عوض كنيد،مي گفت اگه الان فيلمي درباره دفاع مقدس ساخته ميشه اگر دقت كني(هر چند نيازي به دقت نيست)همه بچه هاي جنگ رو يه دست و يه فرم و يه تيب مي بيني ولي اين جوري هم نبود چون دليلي نداشت همه يه شكل باشند،يكي دانشجو بود يكي كارگر ساختمان يكي هم ماركسيست،و دفاع هم يه مساَله فرا جناحي،اگر يه لحظه تاَمل كنيم مي بينيم معمولاَ افراد بر حسب كار و مسلك و افكارشون ظاهر خاص خودشونو دارند و اين تفاوت ظاهر و تيب به عينه در جبهه ها ديده مي شده تا جايي كه بعضي ها رو مي ديدي به جاي بوتين،آل استار مي بوشيدند(كه اين مورد آخر به كرات از سيما ‍بخش شده).تا جايي اين نگاه غير واقع بينانه اين افراد فيلم ساز و صاحب سبك سينما و تلويزيون ادامه بيدا مي كنه كه يه حس فاصله زمين تا آسماني به انسان دست مي ده.

مي گفت اون عينك رو بايد برداشت،بايد واقع بين بود.

هر چه می خندیم برخی چهره درهم می کشند

خنده را هم با مداد دودی غم می کشند

سرخوشان ازبیم غم دنبال شادی می دوند

لولیان از فرط شادی نشئه غم می کشند

 تاجران در بیت شان آروغ شرعی می زنند

شاعران در شعرشان آه دمادم می کشند

پشت این بازار ناموزون ترازودارها

عقل را کم می خرند و عشق را کم می کشند

آخرت جویان خدایا بیشتر دنیایی اند

آخر از چاه زنخدان آب زمزم می کشند

نقش اگر باشد عزاگویان حیدر حیدرند

نقشه ای باشد اگر با ابن ملجم می کشند

گول این نقش آفرینان ثناگو را مخور

بیشتر گرسیوزان را شکل رستم می کشند

ای خوشا آنان که نقاّشان درد مردمند

عید را عید و محّرم را محّرم می کشند

علي رضا قزوه

ميزي براي كار

كاري براي تخت

تختي براي خواب

خوابي براي جان

جاني براي مرگ

مرگي براي ياد

يادي براي سنگ

اين بود زندگي

منشاء تورم چيست؟ يکی از توضيح‌های نسبتا معقول برای اين سوال که شواهد تجربی هم ظاهرا مويد وجود آن در اقتصاد ايران است بحث کسر بودجه يا به قول مردم همان چاپ پول بدون پشتوانه است. مکانيسم آن‌هم ساده است. وقتی مخارج دولت از هزينه‌هايش فراتر می‌رود -مثلا دولت از يک طرف حقوق معلمان را زياد می‌کند يا پروژه‌های عمرانی جديد شروع می‌کند يا سرانه بهداشت و درمان را افزايش می‌دهد و يا پليس بيشتری استخدام می‌کند و از طرف ديگر به هر دليلی درآمد‌هايش کم می‌شود. مثلا به دليل کاهش قيمت نفت يا کاهش نرخ ماليات يا معافيت‌های مالياتی يا کاهش عوارض يا کم‌کردن قيمت واقعی آب و برق و سوخت و الخ- بايد اين تفاوت دخل و خرج را از جايی جور کند و گرنه نمی‌تواند که فی‌المثل معلم استخدام کند و حقوق آن‌ها را پرداخت نکند. راحت‌ترين کاری که دولت‌ها در اين شرايط می‌کنند استقراض از بانک مرکزی است. يعنی بانک مرکزی به دستور دولت مقداری پول جديد چاپ کرده و به خزانه می‌دهد و نهايتا پول‌ها خرج می‌شود. اين همان چيزی است که به اسم افزايش نقدينگی در جامعه معروف است.

مفهوم شیطان در طول قرنها مورد مکاشفه قرار گرفته است. در اصل در سنت مسیحیان جودو، شیطان به عنوان بخشی از آفرینش دیده شده است که در برگیرنده قانونی است که می‌تواند در مقابل خواست خداوند مخالفت کند و با اختیار تام خود، قادر است مبارزه طلب باشد. (یادآور یکی از تفسیرهای یهودی که می‌گوید تنها زمانی که پتانسیل توانایی تخلف از خواست خدا را داشته باشید و با او مخالفت نکنید موجودی بسیار خوب خواهید بود) در خلال قرنها این مفهوم به مخالفت صرف علیه خداوند تحریف شده است.

• این دیدگاه که هرچیزی نقطه مقابل خود را دارد و خداوند (تماماً خوب) باید یک نیروی خدای بد (شیطانی) نیز در مقابلش باشد (بسیار از الهه‌های قدیمی نیز این نیروهای بد را در خود داشته اند، به طور مثال تمدن مصر باستان نیز چنین باوری را داشته است.(
  
• با گسترش دین مسیحیت و بعد از آن اسلام، که هردو پیروان بسیاری بدست آوردند و یک رستگاری اعلا را برای خود قائل هستند و به زندگی بعد از مرگ اعتقاد دارند، و در میان آموزه‌های آنها شیطان وجود دارد و در همه جهان‌بینی‌های الهی، شیطان سعی دارد خداوند را تحلیل برد و خراب کند.

شيطان پرستي يک حرکت مکتبي، شبه مکتبي و يا فلسفي است که هواداران آن شيطان را يک طرح و الگوي اصلي و قبل از عالم هستي ميپندارند. آنها شيطان را موجودي زنده و با چند وجه از طبيعت انسان مشترک مي‌‌دانند. شيطان پرستي را در گروه "راه چپ" مخالف با "راه راست" طبقه بندي مي‌کنند. دست چپي‌ها به غني سازي روحي خود در جريان کارهاي خودشان معتقدند. و بر اين باورند که در نهايت بايد تنها به خود جواب پس دهند. در حالي که دست راستي‌ها غني سازي روحي خود را از طريق وقف کردن و بندگي خود در مقابل قدرتي بزرگ‌تر بدست مي‌‌آورند. لاوييان‌ها در واقع خدايي از جنس شيطان و يا خدايي ديگر را براي خود قائل نيستند. آنها حتي از قوانين شيطان نيز پيروي نميکنند. اين جنبه اعتقادي آنها به طور مکرر به اشتباه ناديده گرفته مي‌شود و عموماً آنها را افرادي ميشناسند که شيطان را به عنوان خدا پرستش مي‌کنند.

امروزه در جوامع بشري تمامي برنامه ريزي ها و عمليات هاي دولت ها در راستاي تداوم حيات آن دولت و شكوفايي آن مي باشد،در نتيجه براي رسيدن به اين هدف (تداوم حيات و ثبات قدرت) از تمامي ابزار ها و امكانات موجود و در دست استفاده بهينه صورت مي گيرد.اين ابزارها و امكانات شامل انواع وسايل ارتباط جمعي نظير صدا و سيماي آن دولت،اصحاب رسانه و...ميباشد كه هر يك به طرق مختلف و كاملا بديهي و منطقي در دست حكومت و تحت امر آن در مي آيند كه هر كدام مثنوي هفتاد من كاغذ خود را مي طلبد كه در اين مقال نمي گنجد و ما را از موضوع اصلي كه تصوير سازي است دور ميكند.

سيد علي خاتمي،برادر وسطي است كه با توجه به مدرك تحصيلي اش (كارشناش ارشد مدريت صنعتي )در مراكز ديني و فرهنگي مختلف حضور داشته،همچنين مديريت شركت هاي اقتصادي بنياد صدوق را بر عهده داشته است .مرد آرام خانواده به اصرار برادر در دوره اول رياست جمهوري سيد محمد،به عنوان بازرس ويژه رييس جمهور انتخاب ميشود،در دوره دوم هم رياست دفتر رييس جمهور را به عهده مي گيرد و به عنوان يكي از اعضاي كابينه شناخته ميشود. اين روزها هم كارهاي دفتر آقاي خاتمي را برنامه ريزي مي كند،عضو هيأت مديره بنياد باران است و مدير عامل خانه فرهنگ خاتمي.

ببار اي رحمت عالم

محمد(ص)!محمد(ص)!

خودت را ديده اي؟رنگ بر چهره ات نمانده.آن خطوط چهره...نه!مي دانم كه اثر آن سنگ ها نيست كه بر چهره ات نشسته اند خودت بگو نشانه چيست !

محمد(ص)!اي رسول خدا!از چه نگراني؟بي تابي ات بقيه فرشتگان را بي تاب كرده.ببين!خودت جبراييل و ميكاييل را ببين كه چگونه بي تاب بي تابي تواند.

نگرانم ‍‍‍،نگران امتم ،هدايتشان ،صلاحشان ،دنيا و آخرتشان.

نگران جهالتم كه چون زنجيري ‍‍بيش بايشان گسترده نگرانم گاهي نبينند آن چه كه بايد ببينند.

خدايا! خوب مي داني كه چقدر مشتاقم به هدايتشان.

محمد!امت تو بندگان منند.ميدانم مشتاقي به هدايتشان، اما اگر مي دانستند ميزان اشتياقم به خودشان را،آني جان ميدادند.

خدايا!يك چيز از تو مي خواهم.اين كه روز حساب غير از من و خودت هيچ كس از كردار بندگانت آگاه نشود.خدايا!ابروي امتم...دوستشان دارم،شفاعتشان را ميخواهم در نزد تو،شفاعت تك تك شان را.

 محمد!امت تو بندگان منند.مي خواهي آسوده شوي؟ آن قدر از آنان ميبخشم تا تو راضي شوي؟ آنقدر كه حتي نمي گذارم تو هم آگاه شوي از آن چه كرده اند،ديده اند و گفته اند.

محمد! آبروي امت تو،آبروي بندگان من است.نمي گذارم حتي نزد خودم هم خجالت بكشند.

برونده را دست خودشان ميگذارم. خودشان براي قضاوت كفايت مي كنند.قلم محاسبه با خودشان...

‍"اقرأ كتابك كفي بنفسك اليوم عليك حسيبا‍"

محمد(ص)!محمد(ص)!

امتت به باران به باران رحمت تو نياز دارد.عالم محتاج باران رحمت توست.ببار كه طراوت عالم به بارش رحمت توست.

اگر ندایی از درونتان بشنوید که میگوید:"شما یک نقاش نیستید"و سبس با تمام ابزارهای ممکن نقاشی کنید آن ندا یا نجوا خاموش خواهد شد