ازادی واژه ای است که بسیاری از ملت های جهان به دنبال معنی وتفسیر ان می باشند و هنوز به درک واقعی ان نرسیده اند . شاید مفهوم ازادی برای ملل مختلف متفاوت باشد ، ولی در کل به یک درک واحد جهانی از این واژه خواهیم رسید . کلمه ی ازادی ممکن است از طریق یک فکر قدرتمند به جامعه القا شود ، و یا ممکن است افراد ان را بخواهند ، که باز هم در نهایت به همان فکر غالب می رسیم . فرد ازادیخواه ، ازادی را در اهداف و امیال خود معنی می کند که شاید درخور روحیات سایر افراد نباشد و یا اصلا بخشی از جامعه به دنبال ازادی نباشند و رسیدن به اهداف خود را در سایه ی فرد مقتدر بدانند . گستره ی معنی واژه ی ازادی بسیار وسیع می باشد و به همین منظور بنده از مقایسه ی معانی مختلف این واژه در کشور های مختلف صرفنظر کرده و به کالبد شکافی ازادی در میهن عزیزم ایران می پردازم .
از انجایی که مطلع هستید ، کشور ایران از دیرباز زیر سلطه ی خودی و بیگانه بوده است . بنابراین من و شما از ازادی درک واقعی نخواهیم داشت و بایستی به تفسیر انچه دست نیافتنی است بپردازیم . حکومت های مختلفی همچون نسیم کوتاه ولی سرد و خشن از سرزمین اریایی ها عبور کرده ، گاه از جانب شمال و گاه از جانب شمال شرقی و هر بار این من وما بوده ایم که در معرض سخت ترین حوادث دچار گشته ایم و تا امده ایم به ازادی برسیم ، نیشخند زده و مثل اون کاراکتر کارتونی (منظورم کایوت و رادرانر بود) فرار کرده است . اول هخامنشیان بعد ساسانیان و بعد و بعدهای دیگر با هدف و مقصودی به جز ازادی وارد سرزمین ما شدند . ظلم و بیگاری و در دل دفن کردن ارزوهای من و تو ، اولین و اخرین هدف خاص این ابرقدرتان داخلی بوده و حال که به این برهه از زمان رسیده ایم شکل و نوع این ظلم عوض شده و مجبوریم که ازادی را در کشورهای خارجی و بیگانه از زبان مطبوعات و فیلم ها و سریال ها ببینیم . خیلی سخت است پرنده در قفس باشد و قفس در باغچه ای خوش و خرم . ایرانیان تا به این لحظه در افکار خود بارها و بارها ازادی را پرورانده اند ولی چون زبان ازادی را نداشته اند ، به ناچار هر از چند گاهی دست به خرابی زده اند و بی خبر از اینکه این خرابی ها فرصت خوبی است برای اهل ظلم . بعد از روزگاران کهن ، می رسیم به دوران به اصطلاح روشن رضاخانی . در ان زمان در چهاردیواری های من و تو هم خبری از ازادی نبود چه برسد به ازادی اجتماعی و سیاسی . ایران در ان روزگاران نوار تازه ای از ظلم و بیداد را طی می کرد و بیگانه پشتیبان خرابی و به حراج کشیدن مملکت ما . و سرانجام محمدرضا با فکر بی فکری و زرق و برق بخشیدن به کاباره ها و وارد کردن جعبه ی جادویی به تک تک خانه ها و به تصویر کشیدن زنان عریان ، ازادی عجیبی را وارد اذهان جوانان هرهری مذهب نمود ولی این هم باب میل من و تو نبود . بعد از انقلاب و عوض کردن ایران قدیم به ایران نو ، ازادی دیگر به طور کامل رخت بربست و به جایی رفت که عرب.... .
حالا مانده ایم من و تو . چه کنیم با این ازادی . من ازادی را دوست دارم ، تو ازادی را دوست داری ، پس بتاز بسوی ازادی . در اخر می خواهم ازادی را ان طور که خود می خواهم معنی کنم : "ازادی نفس کشیدن در هوای تازه است " .

اساس مارکسیسم آن طور که در «مانیفست کمونیست» (نوشته مارکس و انگلس) بیان شده‌است بر این باور استوار است که تاریخ جوامع تاکنون تاریخ مبارزه طبقاتی بوده‌است و در دنیای حاضر دو طبقه، بورژوازی و پرولتاریا وجود دارند که کشاکش این دو تاریخ را رقم خواهد زد.

میان مارکسیست‌های مختلف, برداشت‌های بسیار متفاوتی از مارکسیسم و تحلیل مسائل جهان با آن موجود است اما موضوعی که تقریبا همه در آن توافق دارند:«واژگونی نظام سرمایه‌داری از طریق انقلاب کارگران و لغو مالکیت خصوصی و کار مزدی و ایجاد جامعه‌ای بی طبقه با مردمی آزاد و برابر و در نتیجه، پایان «ازخودبیگانگی» انسان (که کمونیست‌ها معتقدند در جهان سرمایه‌داری ناگزیر است)» است.

 

"ما کمترین آزادی را که میخواهیم آن را هم نداریم."

بخشی از سخنان خاتمی در دانشگاه تهران:

 

"خاتمی همچنین در ادامه در پاسخ به سوالی درباره اظهارات اخیر احمد جنتی دبیر شورای نگهبان درباره اصل برائت نامزدهای انتخابات ، گفت: مردم می‌خواهند به كسانی كه مورد توجهشان هستند رأی دهند ، چه حقی داریم به جای مردم تصمیم بگیریم و كسانی كه مورد تأیید مردم هستند را از آن‌جا كه صلاحیت‌ شان برای شش یا ‌دوازده نفر احراز نشده ردصلاحیت كنیم. پس چه قدر باید به مردم بی‌اعتنا باشیم كه بگوییم اكثریت اشتباه می‌كند و اعضای شورای نگهبان درست می‌گویند !"

 

یه روز یک نفر از مقابل یک سوراخی گذشت سرش را داخل سوراخ کرد تا آن طرف سوراخ راببیند،میدانید چه شد سرش قطع شد.

او قبل از این از یک جای بزرگ که شبیه اهرام مصر بود گذشت نگاهی کرد خواست که به داخل برود به او گفتند نیا خبری نیست ولی حالا که تا اینجا اومدی بیا این آبنبات چوبی رو بگیر میک بزن باهاش حال کن.آبنبات را گرفت،

رفت و رفت به محله ای رسید که در آنجا گوجه فرنگی ارزان بود اینقدر ارزان که پول آدامس چند سال پیش بود ، بهش گفتند برو خانه میخواهند سفره ها را رنگین کنند،میخواهند چیزی به سر سفره تو بیاورند که آره، خوشحال و دوان دوان در حالی که آبنبات چوبی را میک میزد رفت سر سفره نشست روز شماری کرد خبری نشد چند سال گذشت دیگر سفره پوسیده بود،خیلی دپسرده شد تا اینکه تابستان شد با خانواده سفری به شمال داشت،کنار دریا رفت ظرفی با خود برداشت مقداری از آب دریا رادرون ظرف ریخت و در آن را محکم بست، آن را به تهران آورد به آزمایشگاه برد به مهندس شیمی نشانش داد رویش آزمایش کرد

به مهندسه گفت: میگن توش یه طلا داره که سیاست ببین داره؟

مهندسه گفت:بوی بدی میده اینو از کجا آوردی؟

مثلا چه بویی؟

بوی...

مرد ناامید حرکت کرد از در آزمایشگاه بیرون آمد همچنان آبنبات چوبی خود را میک میزد.چشمش به یک اطلاعیه یک فراخوان افتاد از ذوقش فریاد کشید سریع یک مجله خرید درخواست حضورش را پر کرد.و تند به پستخانه رفت روی صندوق پست سوراخ بود سرش را به درون سوراخ کرد آبنبات چوبی افتاد مرد هم افتاد.

صندلي كناري من نشسته بود،بعد از دو سه ايستگاه با تكون هايي كه به خودش داد تو ذهنم تداعي كرد كه مي خواد چيزي بپرسه،منتظر بودم كه جوابشو بدم ،بر گشت گفت "ببخشيد"خواستم بپرسم بابت چي،تو دلم گفتم خوب سوالتو بپرس ديگه،اونم ديد من همينطور خيره بهش هيچي نميگم ادامه داد "ببخشيد جاتونو تنگ كردم وجاي زيادي گرفتم،بعد از يه لحظه دوزاريم افتاد،گفتم خواهش مي كنم مشكلي نيست،بنده خدا داشته چه عذابي مي كشيده كه يه خرده جا بيشتر گرفته و به خيال خودش جاي منو تنگ كرده،در حالي كه من اصلا متوجه هيبت مسافر كنارم نبودم و غرق افكار خودم بودم،شايد مي ديد يه پاي من بيرونه ازم عذر خواهي كرد.

بعضي وقتا دلمون مي خواد بدون به زبون آوردن كلامي حرفمونو به طرف مقابلمون بگيم كه اغلب به جايي نمي رسه،مسافر همراه من هم از اين قاعده مستثني نبود و مجبور شد بر خلاف ميلش حرف دلشو بزنه.

 

 

یاد گرفته اند دانشگاه درست کنند آن هم نه به اندازه دانشجو ها بلکه بیشتر از آنها این خیلی خوب است اصلا عالی است ولی آیا دانشگاه بدون امکانات را میتوان دانشگاه نامید آیا ما را یاد دانشگاه میاندازد . دانشجو حق اعتراض ندارد نه به وضع دانشگاه و نه سیاست های دولت اگر اعتراض کند ستاره میگیرد، میره تو بدها.حق بدهید اگر کسی در انتخابات شرکت نکند اینقدر بی اعتمادی آوردید، اینقدر دروغ گفته اید که دیگر کسی امید ندارد. تا این ستاره ها ادامه دارند تنهای تنهایید.

 

 اون قدیما وقتی فرد دانشجویی می رفت به یه شهرستان برای تحصیل،با خودش فرهنگ شهر خودش رو می برد اونجا. بیشتر شهرستانهای کشورمان که در خواب و رویای فرهنگ و تکنولوژی به سر می بردن، با اومدن دانشجویان محترم،لذت فرهنگ پایتخت رو تجربه می کردن.حرف زدن ها و معاشرت هاشون به یکباره عوض شد.بیشترشون دیگه سر یه پنج تومنی با آقای راننده ی تاکسی زدو خورد نمی کردن.جالبه که بگم طرز راه رفتن و نگاه کردنشون هم عوض شد.مهم نبود اون آقا یا خانم عزیز دانشجو چی می خونه،و از چه خانواده و اصل و نسبیه،مهم این بود که اون حامل فرهنگ پایتخته.حالا بگذریم از این که فرهنگ خود دانشجو فتوکپی فرهنگ جای دیگه ای بود. مدتها با همین طرز فکر گذشت.آزادی که در شهرستان بود،هیچ جای دنیا برای دانشجویان محترم پیدا نمی شد. موقع ثبت نام ، تمام فکر و ذکرش پیش (...) بود . بلا فاصله بعد از ثبت نام به همراه پدر و مادر عزیز و زحمتکش تو خیابونای محل مورد نظر چرخ می زدن و از قیمت خونه ها گرفته تا نرخ تاکسی ها رو آمار می گرفتن . مادر فداکار خوشحال از این که  فرزندش می خواد آقا مهندس یا آقا دکتر (خانم مهندس یا خانم دکتر)بشه و پدر زحمتکش که کارد می زدی خونش درنمی یومد،عصبانی از اینکه باید از این به بعد شبها هم کارکنه .رویاهای آقا و خانم با سواد به همین نحو می گذشت تا اینکه پا به ترم دوم می گذاشت . ترم دوم به هیچ وجه من الوجوه قابل مقایسه با ترم اول نبود . فرهنگ پایتخت تو ترم اول جای خودشو به فرهنگ بیگانه می داد. طرز آرایش مو و پوشش رو که خودتون خبر دارین . حالا دیگه همه با هم تو دانشگاه جفت شده بودن . دختر خانوما رو نگو که انگاری از قفس آزاد شده باشن . چشماشون دوتا بود که هیچ ، چهارپنج تای دیگه از دخترای چشم و گوش بسته قرض می گرفتن و پی جفت مناسب (قانون زیبای جنگل معنی شد!). آقا پسرای جوون و ترگل برگل حالا صاحب سیگار شده بودن و بلا فاصله وقتی چشمشون به یه خانم محترم (شدیدا محترم )می خورد،سریع سیگارشونو روشن می کردن و با تحمل سر درد تخیلی ، مشغول به تناول کردن دود و کربن می شدن. حالا دیگه کار به جایی رسیده بود که اهالی با صفای شهرستان هم سیگار (برگ) می کشیدن و لباسای رنگ و وارنگ با پول بازوهاشون می خریدن و می پوشیدن.همین طور روزگاران گذشت تا اینکه تمامی چشم و گوش های موجود در تهران ، شهرستان ها ،روستاها، بخش ها ، ده کوره ها و در کل ایران (Persian) به یکباره باز شد و دست بیگانه ای که از بعد انقلاب باشکوه و ارزشمند 1357 شروع به کار کرده بود،به موفقیت رسید . حالا دیگه زمان ،زمان صادرات ضد اخلاقیات به تمامی اقصی نقاط ایران بود .بگذریم و از اصل مطلب دور نشیم.ترم های بعدی رو هم به همین منوال می گذروندن تا اینکه نوبت به ترم اولی ها می شد. اونا هم همین مشقی رو که ترم بالایی ها نوشتن رو می نوشتن. خدا بیامرزه یه رفیقی داشتیم که همیشه می گفت"خدا پدرومادر آقای جاسبی رو بیامرزه که سالیانه چند صد هزار و هزار و هزار آدم تحصیل کرده و باشخصیت تحویل جامعه می ده(علامت تعجب!!!)". نمی دونم چی بگم ، ولی مطمئنم که بقیه قصه رو خودتون بهتر از من شاید بدونید.شاید خودتون هم دانشجوی شهرستان باشید یا اینکه...  .
همین تئوری ای که توی دانشگاه آزاد اجرا شد،حاصل فکر یه آدمی بود که الان داره به ریش من و تو می خنده که تونسته با مشغول کردن دانشجویان به این طور کارهای مسخره،راه رو برای سایر دیکتاتورهای جمهوری اسلامی باز کنه و از حذف کنکور گرفته تا ارزون کردن قیمت سیگار و کراک و... چند سال دیگه هم روی تخت سلطنت بنشینه و لذت ببره.  

 

سوسیال‌دموکراسی

 

 

سوسیال‌دموکراسی یا مردم‌سالاری اجتماعی یک ایدئولوژی سیاسی است که در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایلسدهٔ ۲۰ (میلادی) از سوی هواداران مارکسیسم ارائه شد.

ابتدا سوسیال دموکراسی شامل انواع گرایشات مارکسیستی از گرایشات انقلابی همچون رزا لوکزامبورگ و ولادیمیر لنین تا گرایشات مختلفی همچون کائوتسکی و برنشتاین را شامل بود, اما بخصوص پس از جنگ جهانی اول و انقلاب اکتبر در روسیه سوسیال دموکراسی بیشتر و بیشتر به گرایشی غیرانقلابی بدل شد.

تا آن جا که گرایش رویزیونیستی که برنشتاین نمایندگی می‌‌کرد, مبنی بر اینکه سوسیالیسم نه از طریق انقلاب که از طریق اصلاحات تدریجی به دست می‌‌آید تقریباً بر کل سوسیال دموکراسی حاکم گشت. شعار بعضی سوسیال دموکرات‌ها "نه به انقلاب,آری به اصلاح" بوده است.(این شعار در زبان انگلیسی وزن خاصی دارد)

در میانه‌های سده بیستم سوسیال‌دموکرات‌ها از اِعمال قوانین جدیتر کار، ملی کردن صنایع اصلی و ایجاد دولت رفاهی هواداری می‌کردند.

امروزه سازمان "انترناسیونال سوسیالیستی" مهم‌ترین سازمانی است که در سطح جهانی احزاب سوسیال دموکرات را (در کنار احزاب سوسیالیست دموکراتیک) دربر می‌‌گیرد.

تفاوت با سوسیالیسم دموکراتیک

سوسیال دموکراسی نباید با "سوسیالیسم دموکراتیک" اشتباه گرفته شود.

سوسیالیسم دموکراتیک در واقع انشعابی فکری از سوسیال دموکراسی است.

تفاوت این دو همیشه کاملاً مشخص نیست اما سوسیالیسم دموکراتیک معمولاً چپ تر از سوسیال دموکراسی است.

احزاب سوسیال دموکرات به همراه احزاب سوسیالیست دموکراتیک در "انترناسیونال سوسیالیستی" گرد آمده اند.

در ایران حال حاضر

حزب سوسیال دموکرات ایران یکی از احزاب کوچک و نه چندان مطرح در اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران است.

حزب دموکرات کردستان ایران تنها حزب ایرانی است که به عنوان عضو ناظر در "انترناسیونال سوسیالیستی" پذیرفته شده است اما نمی‌توان این حزب را یک حزب "سوسیال دموکرات" خواند.

 

 

 

 

 فاصله بین اعتماد و عدم اعتماد شاید به اندازه یک تار مو نباشد. این روزها بیشتر از هر چیزی قضاوت های  عجولانه این جماعت آزارم می دهد. بر اساس توهمات ذهنی خود به راحتی دیوار اعتماد را می شکنند و از یک دوست در ذهن خود دشمنی خطرناک می سازند. و محیط دوستانه را تبدیل به جایی  می کنن که دیگر  نمی شود در آنجا نفس کشید. یکی نیست بگه آخه آقای رئیس بزرگ که به همه شک داری برای یه بار هم شده به خودت شک کن نکنه داری اشتباه قضاوت می کنی آخه همه چیز اونجوری که تو فکر می کنی نیست.

 

نازیسم

 

نازیسم به عنوان یک مفهوم تاریخی، نوعی نظام حکومتی دیکتاتوری سرمایه داری است. فاشیسم و نازیسم اشکال مختلف دیکتاتوری سرمایه داری مالی بزرگ است، که در شرایط بحران حاد (اقتصادی) برای حفظ حکو مت از به قدرت رسیدن کا رگر ان در جامعه حاکم می‌شود، برعلیه سایر بخش‌های سرمایه داری و دیگر بخش‌های جامعه نظیر کارگران. این واژه بعدها در مفهوم گسترده‌تری به کار رفت و به دیگر رژیم‌های دست راستی که دارای ویژگی‌های مشابهی بودند، اطلاق شد. نازیسم نوعی از اندیشه فاشیسم و دیکتاتوری سرمایه مالی می‌‌باشد.

ادامه مطلب...